Rozległe przestrzenie łąk przetkanych wiosennym kwitnieniem, piaszczysta droga biegnąca wśród pól, tafle mokradeł, rozlewisk i stawów, na których migocą świetlne refleksy – to najczęściej powtarzające się motywy późnej twórczości Józefa Chełmońskiego. Nostalgiczną aurę krajobrazów intensyfikują ptaki – czajki, żurawie, czaple, kurki wodne, kuropatwy i bociany – zawisłe w powietrzu, krążące nad ziemią, brodzące po wodzie.

Jak powszechnie wiadomo, nie był to jedyny obraz malarza, na którym uwiecznił te charakterystyczne dla Polski ptaki. Jedno z jego najsłynniejszych płócien, z 1900 roku, o tytule Bociany znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Zaginiony zaś obraz, w literaturze tytułowany zarówno Bociany na moczarach jak i Wiosna Chełmoński namalował w 1907 roku. W tym samym roku zakupił go do swojej kolekcji prosto z wystawy Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych bankowiec i znany kolekcjoner, Andrzej Rotwand. Obraz zaginął w nieznanych okolicznościach podczas II wojny światowej. W bazie dzieł utraconych widnieje jako jeden z 50 zaginionych dzieł autorstwa Chełmońskiego.

Autor rekonstrukcji: Mariusz Zdybał