Rzymianin, uczeń Marco Benefiala, w 1750 wyjechał do Drezna, gdzie pracował na zlecenie Augusta III. Tam poślubił malarkę miniatur Fryderykę Richter. W 1756 przybył wraz z dworem saskim do Warszawy. Powstały wówczas pierwsze portrety polskich osobistości. W 1774-76 zatrudniony przez cesarzową Marię Teresę w Wiedniu, jesienią 1776 powrócił do Warszawy, gdzie pozostał na stałe, jako malarz nadworny króla Stanisława Augusta.

Marrcello Bacciarelli (1731-1818); Autoportret; ok. 1790;


Pierwszy Malarz, Dyrektor Generalny Budowli Królewskich (od 1784), szef i nauczyciel w Malarni, współtwórca królewskiej galerii obrazów i autor jej katalogów, pełni w istocie funkcję królewskiego ministra sztuki. W 1768 został przez polskiego władcę nobilitowany. W 1787 odbył podróż do Italii. Został wówczas członkiem rzymskiej Akademii św. Łukasza i kawalerem papieskiego Orderu Złotej Ostrogi.

Twórca serii malowideł w ceremonialnych apartamentach Zamku Królewskiego: Pokoju Marmurowym (1768-1771), Sypialni króla (1772-1773), Pokoju Audiencjonalnym Starym (1775-1777), Sali Rycerskiej (1781-1786), oraz Pałacu w Łazienkach – Sali Salomona (1788-1791) i Rotundzie (1793-1795). Wybitny portrecista pracujący na zlecenie króla a także arystokratycznych klientów spoza dworu. Portrety Bacciarellego składają się na zbiory obraz polskiej arystokracji, a ściślej – towarzyskiej elity oświeceniowej Warszawy.